"Let's call it a night". De oordopjes gaan uit in de kelder van de C.M.A, het voormalig meterhuis van de Oostergasfabriek. Na een avond lekker gerepeteerd te hebben, besluiten we dat het tijd is om op huis aan te gaan. Bij het verlaten van het muffe, slecht geventileerde oefenhok kletsen de zanger en de bassist nog wat na. Ik kan het maar half verstaan. Ze komen namelijk uit Uruguay en spreken dus Spaans. Iets over voetbal was het geloof ik. Bijna buiten blijkt dat we door miscommunicatie vergeten zijn de deur op slot te doen.

De drummer hobbelt mokkend de trap weer af en draait de deur in het slot. Wanneer we met elkaar praten is het misverstanden wat de klok slaat, maar zodra we muziek maken dient zich een taal aan die we allemaal vloeiend spreken. Een die ons allemaal raakt en ons direct op één lijn zet. "Alle Menschen werden Brüder, wo dein sanfter Flügel weilt", zoiets... verbroedering alom.

 

Eenmaal buiten aanschouwen we de bouwput rond het Polderweggebied. Wat tot voor kort nog leek op een nucleaire testsite begint nu langzaamaan vorm te krijgen. Over het bestemmingsplan van het gebied wordt in het muzikantencircuit al enige tijd druk gepraat. Er komt namelijk een muzikantencentrum van wereldformaat. Oefenruimtes, opname-studio's, een muziekwinkel, zalen voor try-outs, alles! De natte droom van iedere muzikant.

 

Zo'n bouwput-by-night is natuurlijk altijd wat unheimlich. Zodra je wat schimmen je in de duisternis ziet naderen probeer je natuurlijk meteen te evalueren of er gevaar dreigt of niet. Althans wel als je zo'n bange poepert bent als ik. Hebben ze een petje op? Zijn ze dronken? Is dat een honkbalknuppel?! Maar wanneer je ziet dat het geen honkbalknuppel maar een gitaarkoffer is, is er altijd dat moment. Dat moment van: "Goddank, het zijn muzikanten". Alle angsten en alle vooroordelen vallen dan van je af. De vragen die dan door je hoofd spoken zijn van een veel vreedzamer aard: wat voor stijl muziek zouden ze maken? Is dat een Fender of een Gibson? Op het moment dat je langs elkaar loopt wordt dan ook begripvol geknikt, zoals motorrijders dat ook altijd doen.

 

Het nieuwe muziekcentrum bij de Polderweg gaat een groot geschenk voor de buurt worden. Voor heel Amsterdam eigenlijk. Het zal ongetwijfeld een grote impuls geven aan de hoofdstedelijke muziekscene. Ook zal het al die mensen van verschillende culturen die muziek maken dichter bij elkaar brengen. Niet omdat het moet, niet omdat het een wenselijke tendens in de maatschappij is, maar gewoon omdat ze het willen. Omdat ze muziek willen maken. Dat draagt meer bij aan een fijne samenleving dan alle initiatieven van Doekle Terpstra bij elkaar.

 

Bij de tramhalte nemen we afscheid en wordt afgesproken wanneer de volgende oefensessie gaat zijn. Aanstaande woensdag kan de bassist niet want dan komt z'n vriendin terug uit Marokko. "So, monday eight o'clock? Ok, see you then. Ciao".

Toen me gevraagd werd een blog te schrijven voor de Wereldbuurt-site ging ik uiteraard meteen graven in mijn dagelijkse bezigheden, op zoek naar mijn eigen multi-culti vermogen.

 

Dat gemopper op Nederland. Ik kan er slecht tegen. Vooral als het van onze 'gasten' komt, mensen die pas hier zijn. Ik kan het niet uitstaan.

 

Nood leert bidden. Laten we dit gezegde maar weer eens van stal halen. Niet dat ik oproep tot gebed. Zelf bid ik niet meer sinds ik midden jaren tachtig uit de katholieke kerk ben gestapt. Waarom? Omdat ik genoeg had van de benepen seksuele moraal binnen diezelfde kerk.

 

Terug van vakantie valt pas op hoe 'exotisch' Amsterdam is geworden. Geen stad waar je zoveel verschillende 'gezichten' tegenkomt. Geen stad ook waar je zoveel hoofddoekjes ziet en laat ik maar eerlijk zijn, ik ben er niet dol op. Vooral die in het zwart geklede vrouwen, ik vind het zo deprimerend, zo kleurloos.

De aanpak van het Nederlandse wegennet is verzand door "gejuridiseer" in ellenlange wettelijke procedures. Minister van verkeer, Camiel eurlings, neemt de klagers of de Raad van State zelf niets kwalijk, maar meent dat wetgeving te weinig oog heeft voor het grotere maatschappelijke belang. De minister belooft grote besluiten om Nederland weer mobiel te krijgen.

De Vereniging van Nederlandse Gemeenten heeft met minister Cramer van Milieubeheer en het verpakkende bedrijfsleven een akkoord gesloten over het verpakkingenbeleid voor de periode 2008-2012. Er zijn goede afspraken gemaakt over een efficiënte gezamenlijke inzameling van alle soorten kunststof verpakkingsafval. Er komt een centrale belastingregeling, een Afvalfonds en de Gemeenten worden er intensief bij betrokken.

 

De vakantietijd is weer achter de rug. We zijn weer, letterlijk en figuurlijk, naar de diverse vakantieplaatsen uit gevlogen. De vliegers: wat doet dat nu voor het milieu, als je de lijst met vertrektijden ziet, vraag je je af of er nog mensen aan het werk zijn. Zo massaal gaan we de lucht in en zo massaal komen we ook weer terug.

In hoeverre is vliegen een belasting voor het milieu?

 

Uit mezelf zou ik er nooit binnenlopen. Mesob, Ethiopische en Eritrese specialiteiten. Heb ik niks mee. Bovendien, het restaurant aan het Beukenplein waar ze deze lekkernijen serveren, ziet er zo afwijzend uit. Een donker hol waar vreemde types raar eten naar binnen werken, om van erger maar te zwijgen.

 Verbinden, verbonden, je hebt de medische term met verband. Tegenwoordig heb je ook verbinden: met de buurt, met de stad, met elkaar en met Europa en de Wereld. Maar waar begint het verbinden?

Bij duurzame aankopen gaat het vaak om de "natuurlijke momenten". Dat zijn de momenten dat oude artikelen toe zijn aan vervanging. Neem de CV-ketel als voorbeeld: je gaat pas een nieuwe CV-ketel kopen als de oude ketel aan vervanging toe is. Dat is dan het natuurlijke moment voor de aankoop van een CV-ketel. Dat is het logische moment om te overwegen welke ketel dan wel en is dit het juiste moment om ook de milieuaspecten in overweging te nemen.

Hangjongeren. Sinds de gebeurtenissen in de Diamantbuurt was ik er klaar mee. Opsluiten die handel. Keihard aanpakken. Arresteren. Totdat ik er zelf mee te maken kreeg.

 

Zo spreekt het officiële persbericht:

......Op maandag 4 juni hebben Marijke Vos van Gemeente Amsterdam en Teo Wams van Vereniging Natuurmonumenten de Countdown 2010 verklaring ondertekend. Daarbij maakten beide organisaties de afspraak zich in te zetten voor het ideaal van een duurzaam Amsterdam en haar omgeving waar de biodiversiteit wordt gewaardeerd en beschermd.

Op de informatieavond van Stadsdeel Oost-Watergraafsmeer doet wethouder Heerema goed zijn best. Hij zet uiteen dat de mobiliteit toeneemt en dat er dat er creatieve oplossingen moeten komen om het autoverkeer niet laten vastlopen. De uitbreiding van de A1/A10 is een alternatief.

 

Een andere wereld in mogelijk: Mens en milieu boven winst.

Weer eens naar de kapper geweest. En omdat je elkaar pas leert kennen door herhaald bezoek, ben ik opnieuw naar Aladin geweest, dames en heren haarmode, aan de Eerste Oosterparkstraat. Mijn binnenkomst leidt nog steeds tot verwonderde blikken - men is niet gewend aan een kaaskop hier.

Op mijn werk bij Milieucentrum Amsterdam lag het natuurblaadje van Natuurlijk Slotervaart. Een uitgave van Eigenwijks en Stadsdeel Slotervaart. Daar stond de column in met bovenstaande titel: Milieu en Huishouden, een dilemma.

Het is ze gelukt, het kabinet staat op het bordes. Welke maatregelen schotelen ze de burger voor op het gebied van het milieu? Ik zal eens op de website kijken, maar ik hou het dichter bij huis.

In ons stadsdeel wordt namelijk ook nagedacht over oplossingen voor luchtkwaliteit, milieu en zuinig met energie.

 

Duizend aanwezigen. En misschien vijf allochtonen. Hoofdschuddend verlaat ik de plek des heils, het Oosterpark waar net het beeld ter nagedachtenis van Theo van Gogh is onthuld. Vijf allochtonen. Alsof de vrijheid van meningsuiting louter een blank, autochtoon doel dient. 

 

De discussie loopt hevig op. Moet Stadsdeel Oost-Watergraafsmeer de verbreding van de A10 in haar achtertuin accepteren? De regering wil meer doorstroming van het verkeer tussen Almere en Schiphol. Daarbij dacht men aan een route die deels door het Naardermeer zou lopen. Dat alternatief is na talloze nationale protesten afgewezen. Wat nu?

 

Eigenlijk ben ik een zeikerd. Ik vind Ali Rahou een geweldige kerel. Waarom? Ten eerste haalde hij op een stormachtige dag geheel belangeloos een kapotte paraplu van het fietspad. Daarmee toonde Ali een gevoel van verantwoordelijkheid voor de openbare ruimte. Waarvoor dank.

 

Zo ben je druk om columns te schrijven over oplossingen voor het milieu, duurzaamheid en zuinigheid met energie. En zo ga je het weekeind op stap met je bootje, een dieselbootje. Zouden er ook roetfilters voor bootjes komen? Kan je een dergelijk klein bootje ook ombouwen als waterstofbootje?

 

Als iets zowel een lokaal als mondiaal karakter heeft dan is het wel lucht. Frisse lucht. Lucht gaat waar het wil. Lucht is een metafoor voor de ultieme vrijheid. Het waait met alle winden mee. Helaas geldt dat ook voor vuile lucht. Als het bij jou in huis stinkt, dan zet je een raam open en hup...daar gaat de stinklucht de vrije ruimte in.

 

De klimaatcampagne HIER.NU helpt je het klimaatprobleem aan te pakken.

Het werd dus geen Turks brood maar een Turks hoofd. Aladin Haarmode heet de kapperszaak aan de Eerste Oosterparkstraat. En nu ik toch aan het integreren ben, is het misschien maar het beste meteen bij het hoofd te beginnen.

Vanuit mijn raam zie ik de Amstel, het regenwater druipt langs de ruiten. Een fijne tijd van het jaar. Herfst/Winter, maar lekker binnen. Wat een water de laatste tijd, de grond kan het bijna niet meer aan.

Jarenlang haalden wij ons brood op het Beukenplein. Totdat de klad erin kwam - de bakkerij veranderde steeds van eigenaar en nu is zij dan in handen van een Turk die er iets uitbaat tussen een bakkerij, een broodjeszaak en een snackbar in.

De donkere dagen komen er aan. Tijden waarin een elektriciteitsmaatschappij oproept tot een versierde buurt en nog prijzen uitdeelt ook. Het is toch niet te geloven, dat de ene helft oproept tot zuinigheid met grondstoffen en de andere helft uitbundig huizen, parken, straten in het licht zet.

Door de moord op Theo van Gogh is de reputatie van Amsterdam-Oost er niet beter op geworden. Het stikt er van de allochtonen en, in één adem door, van de criminele hangjongeren dus dan weet je het wel ...

OneWorld gaat lokaal. Think global, act local. Daarin past het streven van Oneworld in om mondiale problemen een gezicht in de buurt te geven helemaal. Maar eigenlijk bestaan er geen mondiale problemen.