Place St.Pierre is misschien twee minuten lopen vanuit het CARE-kantoor. Wat ooit een rustige buurt was voor middeninkomens en buitenlandse werknemers, is nu een onbeschermd openluchtverblijf voor rond de 1200 families die nauwelijks bescherming hebben tegen de zon en het vuil van de stad. Ze zijn hier neergestreken na de verwoestende aardbeving van 12 januari, ingeklemd tussen het politiebureau, een hotel, een kerk en een supermarkt. Een weinig realistische omgeving voor deze enorme groep gestrande mensen. Verschillende hulporganisaties voorzien de families van eten, schoon water, medicijnen en andere noodzakelijke spullen.
Op 19 februari deelde CARE plastic zeildoeken, matrassen en kookbenodigdheden uit. "Vanaf dat moment zijn we het hier Cité de CARE gaan noemen", vertelt Anita, het hoofd van het lokale comité dat meehielp bij het organiseren van de verdeling. Een dag eerder inventariseerde CARE-medewerkers het aantal families in het kamp en werden coupons uitgedeeld voor de verdeling. Al om 5 uur de volgende ochtend begon zich een rij te vormen voor het politiebureau. Volgens een vaste procedure werden de hulpgoederen alleen verdeeld onder vrouwen, een strategie die de laatste weken succesvol is gebleken.
Innerlijke strijd en veerkracht
Als we rondlopen door Cité de CARE ontmoeten we de 26-jarige Prunes. Hij laat ons een kaart zien die hij van het kamp heeft gemaakt, waarbij hij het in verschillende secties heeft verdeeld en iedere tent een eigen nummer heeft gegeven. De hele stad om hem heen ligt in puin, maar deze kaart lijkt hem net dat beetje houvast te geven dat hij nodig heeft.
Omgaan met traumatische ervaringen
We stoppen bij een tijdelijk onderkomen. Er leven 14 mensen in een verblijf dat gemaakt is van plastic dekzeil. Het mag wat druk zijn, maar ze zullen in ieder geval droog blijven wanneer het regenseizoen begint. Drie matrassen liggen op de vloer en er staan wat keukenspullen achterin. Yverna Millie kijkt naar haar 10-maanden oude dochter Jenny die rondhuppelt. Ze maakt iedereen aan het lachen door grappige gezichten te trekken en door haar nieuwsgierigheid. Hoe hebben zij de aardbeving beleefd? Yverna lacht en maakt gebaren om dat uit te leggen. "Ik ging naar links, ik ging naar rechts, ik schreeuwde."
Waardigheid en verantwoordelijkheid
Gynal Syne is 14 en heeft zijn 15-maanden oude zus Lycille op schoot. Hij geeft haar wat bananen te eten. Wat hij leuk vindt om te doen? "Naar school gaan," zegt hij fluisterend. Als het tijd is om een foto te nemen, staat hij op en pakt nog snel even een T-shirt voor zijn jongere broertje Farenal om diens blote borst te bedekken.
Innerlijke en uiterlijke schoonheid
Zittend op een gammele houten stoel met haar gebroken voet op een krukje, ziet de 34-jarige Marie Francel Jean-Louis opnieuw een dag ten einde komen in Cité de CARE.
Ze werkte na haar terugkeer uit de Verenigde Staten voor een verzekeringsbedrijf. Haar man is nog steeds in Amerika en zij woont nu met haar moeder, haar zoon en twee dochters onder de dekzeilen, niet ver verwijderd van het CARE-kantoor. Toen de aardbeving plaatsvond, waren ze thuis en zagen ze gelukkig kans te ontsnappen voordat het hele gebouw instortte. Ze brak wel haar been en liep een ernstige hoofdwond op. Toen ze zes dagen later eindelijk behandeld kon worden, was de wond al geïnfecteerd geraakt. Haar hoofd is rondom het litteken kaalgeschoren en ze maakt grappen over deze ongewone haardracht. Als haar wordt gevraagd wat ze vandaag heeft gegeten, lacht ze nog maar eens. "Bulgur," antwoordt ze, een soort plaatselijk graan. Het is duidelijk dat dit vandaag haar enige maaltijd zal zijn geweest. Wat kan je in deze situatie wensen? "Ik wil een beurs voor mijn zoon, zodat hij naar school kan en later dokter kan worden," zegt ze vastberaden. Als ze naar de foto's kijkt die we van haar hebben genomen, lacht ze een schrille stem. "Ondanks alle problemen, zijn dat best mooie foto's," zegt ze.
Voordat we de Cité de CARE verlaten vragen we het comité of ze nog iets te vragen of te melden hebben. "Ja," zegt Israel. "Wat betekent CARE eigenlijk?" Ach, hier en nu betekent CARE een droge plek om 's nachts te slapen. Laten we hopen dat CARE in de nabije toekomst meer voor deze mensen kan betekenen.
